Yaşadığımız hayat, istediğimiz gibi seyretse de seyretmese de, sünnetullah ve kader dairesinde yaşıyoruz bu hayatı. Tarihin tüm derinliklerinde kalanlar şekil değiştirerek çıkmaktadır karşımıza. Zulüm, tuğyan, eziyet, işkence, ihanet, vefasızlık yaşamımızın ayrılmaz bir parçası, tarih boyu yaşandığı gibi…
Gam, keder, hüzün tüm benliğimizi sarıp içimizi kanatsa da yaşıyoruz bu hayatı; sevdiklerimizin, dostlarımızın bir bir aramızdan ayrılmasının verdiği dayanılmaz acı yüreklerimizi sızlatsa da; ayrılık, hicran, âhu zâr fîgan olup feryad feryad arşa çıksa da yaşıyoruz bu hayatı…
Ey Nurulhak! Senin ardından ne kadar da isterdim gönül hoşluğunu dile getirmek; ama seni her andıkça ve her hatırladıkça yaşadığınız zulümler canlanmaktadır zihnimde. Hak yolda kahramanca yürümenin sınırsız onurunu şerefle taşıdın omuzlarında; ama o omuzlar ne kadar da yük taşımıştı aynı zamanda… Ve en çok da vefasızlığın kahredici yükünü…!
Kim dayanabilirdi tüm bunlara, kim dayanabilmişti ki! Hangi yürek kaldırabilirdi bu kadar acıyı, hangi beden taşıyabilirdi bu denli yükü? Ama sen taşıdın Nurulhak, Kimliğinin ve mücadelenin şerefini onurla taşıdığın gibi, tüm bunları da taşıdın; "hak ehliyim" deyip de size hakszılık yapanlara rağmen taşıdın, seni anlayamayanlara, kavrayamayanlara rağmen taşıdın…!
Seni tanıyanlar bilirdi, nasıl bir şahsiyete sahip olduğunu; İslam'ın mukaddesatı ayaklar altında kalmasın diye kendini nasıl da feda ettiğini, gülerek zindanlara nasıl da gittiğini; Hz. Zeyneb misali şehir şehir tutsaklığın kırbacı altında kalıp ranzaları, demir parmaklıkları kendine sırdaş edindiğini…
Seni tanıyanlar bilirdi; sessizliğini! Anlamlı bir sükuttu bu; konuşsaydın, anlatsaydın kimler ne kadar anlayacaktı ki? Çektiğin eziyetleri dile getirseydin, kimlerin yüreği ne kadar yanacaktı ki? Ama sen konuşmadın, sükutun bir şamar gibi yüzlere çarpsa da içinde taşıdığın dertleri kimseye anlatmadın…
Ey Nurulhak! Sen şimdi Resulüllah'ın yanındasın; Hacer'lerin, Meryem'lerin, Hatice'lerin, Zeyneb'lerin yanındasın. Ümmi Ebîhâ Fatıma'nın yanındasın.. Onlar dinlerler seni, anlarlar seni… Onlar da yaşamışlardı senin yaşıdıklarını; yalnızlığı, yalnız bırakılmayı! Vefasızlığı…Ve en çok da dil yarasını…
Şimdi anlat Resulüllah'a, dök içini; bu dünyada susup da söylemediklerini, söylemek istemediklerini… Ama anlat, eline kelepçeler vurulduğunda, arkanda kimlerin olduğunu; anlat, aziz İslam için zindan zindan dolaştırılırken, nasıl da yapayalnız kaldığını; söyle Resulüllah'a; Ümmetinden vefa görmediğini..!
Ey Nurulhak! Selam söyle Resullülah'a; Çağırsın, alsın yanına bizi.. Ümmetine karşı çok şefkatli olan o yüce Nebi'nin sıcak kucağına ne kadar da hasretiz şimdi… Kefene sarıldığın tabutun içinde biz olsaydık; ah keşke içimizi dökeceğimiz Resulüllah'ın yanına biz de varaydık..!
Ruhun şâd olsun ey Allah'ın sevgili kulu! Tüm bunlara rağmen dimdik ayakta duracağız; ahdimize erişmek için. Kaldırdığın o sancağı daha da yükseklerde dalgalandırmak için. Mukaddesatımızın sahipsiz olmadığını ve yapayalnız kalmayacağını göstermek için. Ölüm gelip bizleri bulduğunda ayakta bulacak; kurşunlar gelip göğsümüze saplansa da ayakta saplanacak; ve bir gün gelir kanlarımız bu sancağı dalgalandıracak..!
Hicab davası ne kadar da mahzundur şimdi; Nurulhak'sız ne yapsın şimdi? İster miydin yalnız bırakasın bu davayı? Ama senin yerin boş kalmayacak Nurulhak! Varlığınla, direnişin ve adanmışlığınla, fedakarlığın ve cesaretinle seni örnek alanlar peşi sıra dolacaklar ardından! Ve onlar her zaman seni minnetle anacak, "bu kavga bize Nurulhak'lardan miras kaldı!" diyecekler…
Gökyüzüne her baktığımızda yıldızların ışıltısında senin tebessüm eden çehreni göreceğiz, her sabahın aydınlığında, hakk'ın nur'u aramızdadır diyeceğiz.. "Sabah yakın değil mi?" ayetini okuduğumuzda, Resulüllah'ın yanından verdiğin müjde ile sevineceğiz! Yılmadan ve eğilmeden ayakta durup "Vel fecr"i haykırıp yolunu sürdüreceğiz…!
Bir zindandan bir zindana sana yazdıklarımı hatırlarım şimdi. "Zamanın Zeynebleri" diye anardım sizi. Şimdi sen yanındasın Zeyneb'in.. Görürsün onun yaralı bedenini, dinlersin gamlı sinesini. Elleri bağlanıp şehir şehir dolaştırılmıştı Zeyneb, senin de dolaştırıldığın gibi… Sen Malatya'yı, Bakırköy'ü, Akşehir'i, Bandırma'yı gördün; O da Kerbela'yı, Kufe'yi ve Şam'ı… Sen hicreti yaşadın, gurbeti yaşadın, Zeyneb'in de hicret ve gurbeti yaşadığı gibi…
Zeyneb'i her andığımızda, hicab davasının tutsaklarını hatırlayacağız ve o zaman, "ümmetimiz Zeyneb'siz kalmadı" deyip "ey ümmetin Zeynepleri işte Nurulhak'lar önünüzdedir şimdi" diye haykırarak seninle iftihar edeceğiz. Ve bu garib dava Zeyneb'leriyle yol alacak; Zeyneb'ler yapayalnız kalsa da bu sancak hep yükseklerde dalgalanacak..
Ey Nurulhak! "Yasir ailesi" şânındır senin. Allah yolunda ödenen bedelleri Yasir'lerden, Sümeyye'lerden, Ammar'lardan öğrendik.. Ne mutlu ki sana, ailen bir "Yasir ailesi"dir; İslam uğruna çekilen onca acılara rağmen, gösterilen sabır ve metaneti, azim ve kararlılığı ailenden öğrendik. Hz. Seyyidüşşüheda İmam Hüseyin'i "Ey şehid! Ey şehid'in oğlu! Ey şehid'in kardeşi…" diye anarız.
Ve seni de her andığımızda, "ey zindanların yiğidi, ey zindanlardaki ananın kızı! Ey zindanlardaki kardeşlerin ablası…" diye anacağız seni. Ailenin şahitliği, "Yasir ailesi"ni gösterdi bize; Yaşayan şehidler olarak, şehadeti arzulayan direniş erleri olarak… Ne kadar selamlasak yeter mi hiç? Allah'a verdikleri sözden dönmeyenler sırasını beklerler, kutlu bir şehadet arzusudur bu; Yasir, Sümeyye ve Ammar'lar gibi…
Yâ Rab! Hiç kimse bilmese bile sen biliyorsun ki, senin katına uğurladığımız bu saliha kulun senin dinini, şiarlarını muhafaza ve müdafaa etmekten başka hiçbir şey düşünmedi; bundan başka hiçbir şeyin ardına düşmedi; bir Meryem misali adanmıştı sana. Ömrünü senin yoluna vakfetti. O insanlar arasında inzivadaydı; şimdi melei âlâ'da meleklerin arasında…
Yâ Rab! Sen bu kulunu, seçkin kullarınla birlikte kıl; onu nebilere, sıddıklara, şehidlere, salihlere komşu kıl! Bizleri de kendi yolunda sabit kadem eyle; günahlarımızı, işlerimizdeki taşkınlıkları bağışla; düşmanlarımız karşısında bize yardım et. Sen'den başka kimimiz kimsemiz yok, Sen bizi yalnız bırakma; rahmetini üzerimizden kaldırma…!
Ey kalplerin tabîbi, ey kalplerin dostu, ey kalplerin ışığı olan Allah'ım! Senin yolunda çile çekenlerin sineleri gamla dolu; Sen onların gönlüne ferahlık yağdır! Yaralı kalplerine şifanı ihsan et, nurunla aydınlat, huzurla doldur! Kalplerde olanı en iyi bilen sensin… Sen'den başka sığınacak kimsemiz yoktur…
Ruhun şâd olsun ey Nurulhak, seni hiçbir zaman unutmayacağız. Yokluğunun yarasını senin kutlu mirasınla saracağız ve inşallah bir gün Resulüllah'ın yanında Kevser havuzunun başında yine buluşacağız. Mekanın mübarek olsun… Rabbim kabul eder dualarını; bizi de dualarında unutma kardeşim…
Tools 
Help
